 |
System Nauczania Kierowanego, integrujący działania rehabilitacyjno-edukacyjno-społeczne, cechuje holistyczne podejście do dziecka z niepełnosprawnością i jego rodziny oraz pełna, wieloprofilowa odpowiedź na ich złożone potrzeby. Kierowanie procesem uczenia się dziecka (sens Nauczania Kierowanego) oraz dostępna wiedza neurofizjologiczna i neuropsychologiczna stawiają dziecko bardziej w roli ucznia, niż pacjenta (ucznia ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi i zdrowotnymi).
Organizacja życia dziecka i jego rodziny w ramach systemu jest zbliżona do warunków normalnych. Jak żadne inne podejście, system Nauczania Kierowanego wpływa pozytywnie na jakość ich życia. W ujęciu tradycyjnym w opiece nad dzieckiem niepełnosprawnym jest zaznaczony rozdział między leczeniem/rehabilitacją i nauką szkolną/przedszkolną. Na rehabilitację przychodzi ono z rodzicem do przychodni, potem jedzie do poradni logopedycznej lub psychologicznej, lekcje ma w szkole lub (częściej) w domu - wszystko oddzielnie i nie rzadko w różnych punktach miasta i - co najważniejsze - przeważnie bez koniecznej współpracy między poszczególnymi specjalistami. Opcja nowoczesna, której przykładem jest system Nauczania Kierowanego, łączy te trzy obszary opieki w formie zintegrowanego usprawniania, edukacji i uspołeczniania dziecka w ośrodku dziennym. Jedynym warunkiem koniecznym do funkcjonowania dziecka w systemie jest możliwość nawiązania z nim kontaktu (rozumienie poleceń). Po szkole/przedszkolu (pobycie w ośrodku) dziecko zaspokaja potrzeby uczuciowe w środowisku rodzinnym. Rodzicom pobyt dziecka w ośrodku daje możliwość prowadzenia normalnego trybu życia (praca zawodowa, odciążenie od obowiązku stałej opieki, czas na wypoczynek, etc.)
Nauczanie Kierowane jest systemem nauczania i uczenia się - nie jest więc terapią w tradycyjnym tego słowa znaczeniu. Zakłada jednoczasową i zintegrowaną naukę funkcji ruchowej (przemieszczania się), samoobsługi, porozumiewania się i opanowywanie programu przedszkolnego lub szkolnego. Wiedzie dziecko do możliwie największej dla niego niezależności. Wymaga obecności "prowadzących" nauczycieli, grupy rówieśniczej, rozumienia i stosowania funkcji regulującej mowy, odpowiednich programów i ułatwiającego naukę otoczenia (m.in. meble Petö). System powstał na Węgrzech w latach czterdziestych ubiegłego wieku i był rozwijany przez Andrasa Petö, lekarza i pedagoga oraz jego następców. Więcej informacji o systemie można znaleźć w publikacjach Stowarzyszenia.
| |
|
|
|